Haïti, gezien door de ogen van Riet
9 juli, 2010 - Toegevoegd door An -
Hallo lieve mensen,
Vandaag hebben we na 3 dagen weer internet, dus moeten we de kans waarnemen om jullie weer wat van ons te laten horen! Je weet het hier nooit zeker….
Het gaat gelukkig goed met ons, vandaag een rustig dagje: de nieuwe groep is met Johan Smoorenburg van “Hart voor Haïti” naar Port au Prince om alles te bekijken en vanmiddag gaan we weer voedselpakketten uitdelen, dus nu even de rondzendmail maken!
We hoorden, dat het in Nederland ook heet is geweest, zo rond de 35 graden! De hitte hier is ook echt intens, elke dag boven de 35 graden, vaak 38, de voelstemperatuur is dan rond de 40 graden en ’s nachts “koelt” het af naar 27 a 28 graden. Vooral voor de mannen die in de zon moeten werken is het bikkelen, veel drinken, natte handdoek in de nek etc. Het is heerlijk als het rond 5 uur een beetje gaat waaien, dan bekom je echt even. ’s avonds rond 7 uur is het echt donker, dan komen de muskieten in grote getale: Judith had vorige week “maar” 98 steken, wij zitten er ook helemaal onder, we tellen niet eens meer……
De groep is inmiddels weer gewisseld: Johan (arts) en Grietje (kinderwerker) zijn vrijdag vertrokken, in het weekend zijn er 6 nieuwe mensen bijgekomen, Kees (bouwer), Ronald (bouwer), Michel (bouwer), Job (bouwer), Dennis (bouwer) en Dianca (verpleegkundige). Gerrit en Nelleke zijn woensdag vertrokken, zodat we nu, samen met Judith, Dik en ik met 9 mensen zijn. Het is (weer) een leuke groep en we hebben het gezellig met elkaar en dat heb je ook wel nodig om het vol te houden!
De eerste 2 weken was het hier pionieren, want zoals we al wisten, waren er nogal wat dingen onduidelijk! Het hele stuk grond hier, is eigendom van de pastor van de kerk van Chambrun, Pierre Esperandieu (door GAiN aan hem geschonken) en die blijkt een behoorlijke vinger in de pap te hebben. Verder zijn hier 3 sponsors aan het werk met allemaal hun eigen inbreng (wisten wij ook niet): de Vineyard-groep uit Amerika, de Nehemia Ministries uit Amerika en de GAiN-groep (wij dus), die allemaal naast elkaar moeten opereren.
De eerste tijd waren er geen afspraken over gebruik van materieel, vervoersmiddelen, materialen enz., wat over en weer frustratie gaf. Afgelopen vrijdagavond arriveerden hier de directeuren van GAiN Amerika, Oostenrijk en Duitsland om de zaken goed op orde te zetten. Nu is er gelukkig veel meer duidelijkheid gekomen. Dik is nu aangesteld als leider van de bouw van de “warehouse” en weet zijn verantwoordelijkheden en ook zijn bevoegdheden en de andere partijen weten nu ook waar ze aan toe zijn.
Dus maandagmorgen kon de bouwploeg van 6 man aan de slag. Ze beginnen nu elke morgen om 6 uur vanwege de hitte en houden na de middag een poosje siësta, anders hou je het niet vol! De fundering aan de 2 zijkanten van de loods was vorige week al gestort en ze zijn nu bezig met het uitgraven van de fundering aan voor- en achterkant, daarvoor komt a.s. vrijdag de beton.
We hebben inmiddels al 2 keer een kerkdienst meegemaakt, hier in de tent op het terrein, waar doordeweeks school wordt gehouden voor de kinderen uit de dorpjes uit de buurt. Het is bijzonder om te zien hoe mooi uitgedost die kinderen hier naar de dienst komen: de meisjes met feestelijke, glimmende jurkjes, allerlei knopjes en lintjes in hun haar, je snapt niet hoe die mensen dat voor elkaar krijgen, zeker nu je weet hoe hun leefomstandigheden zijn. Het zijn zulke lieve schattige kinderen, ze willen meteen bij je zitten en vinden al die aandacht erg leuk!
’s Middags zijn we met de hele groep naar het dorpje Chambrun gewandeld, om een afspraak te maken in een klein weeshuis, wat daar staat, om daar ’s maandags kinderwerk te gaan doen. Ontstellend om te zien in wat voor armoedige krotten die mensen leven: geen water en electriciteit, hutjes van gevlochten matten met klei en wat roestige golfplaten erop, nergens een verharde weg ofzo, niet voor te stellen! Overal lopen hier kippen, geiten en schapen zomaar rond, en buiten het dorp ook ezels, koeien en paarden.
’s Maandags dus kinderwerk gedaan: 1 groep binnen de poort van het weeshuis, de andere groep midden in het dorp: in een mum van tijd was het hele dorp uitgelopen: mannen, (zijn bijna allemaal zonder werk, dus thuis) vrouwen, kinderen, iedereen deed mee: slagbal, trefbal, touwtje springen, voetbal, het was één groot feest! Ter versterking waren onze mannen ook meegegaan en dat was maar goed ook om alles in de hand te houden!
Vorige week dinsdag zijn we voor het eerst naar een tentenkamp geweest om voedselpakketten uit te delen, ook dat was een bijzondere ervaring, want er is nog steeds verschrikkelijk veel nood. De andere morgen is Johan (arts) met ons als kinderwerkers daar teruggeweest om spreekuur te houden, dat blijkt een goede combinatie te zijn. Er staat een heel lange rij te wachten en ondertussen houden wij de rondlopende kinderen bezig. Een heel dankbaar werk, vooral als ze aan het eind ook nog iets leuks krijgen….. Ze zijn blij met de kleinste dingen!
Dit is een foto van een Canadees team in actie op het terrein van Chambrun.....om een beetje een indruk te krijgen.
Hier op het terrein is ook een medische post en daar heb ik vorige week vrijdag een spreekuur gevolgd, ook heel bijzonder. Veel kinderen zijn ondervoed (kun je zien aan de haarkleur), hebben last van wormen en schurft, dat zijn de voornaamste klachten! De vrouwen zitten vaak al om half 8 buiten te wachten met hun kinderen en zijn dan ergens halverwege de ochtend pas aan de beurt…
Inmiddels zijn we al zo’n 4 keer naar telkens verschillende tentenkampen geweest met pakketten, die elke keer anders samengesteld zijn: de ene keer babyvoeding, afgelopen zaterdag waren het zware pakketten van 5 kg voedzame soep in droge vorm, die ze zelf heel makkelijk kunnen koken (gebruiksaanwijzing in het Creools erop), gisteren tassen met 10 pakjes rijst, droge soep, zak met toiletspullen en 1 paar schoenen. Het is telkens weer spannend hoe zo’n actie zal verlopen, in een mum van tijd heeft zich een menigte verzameld rond de vrachtwagen, ook veel mensen van buiten zo’n kamp die zo graag zo’n pakket willen bemachtigen. Gisteren dreigde het bijna uit de hand te lopen en had de “security” van het kamp de handen vol…. Ik vind het heel schrijnend om het leven in zo’n kamp te zien, alles zo boven op elkaar, het voelt zo dubbel en je hebt het gevoel maar zo weinig te kunnen doen. Ook onderweg zie je zo verschrikkelijk veel armoede en leed…..
Hier op het terrein is volop leven en activiteit, de studenten zijn voedselpakketten aan het samenstellen en inladen. Deze groep gaat in het weekend weer terug en volgende week woensdag komt er een nieuwe groep van 65 studenten, dus dat wordt volle bak….
Dit was ons nieuws weer, het is alweer een lange mail geworden. Graag hadden we een paar foto’s bijgevoegd zodat jullie je er wat meer van zouden kunnen zien, maar helaas is het internet daarvoor te traag, jammer! Willen jullie voor Haïti en voor alles wat hier gedaan wordt (blijven) bidden, dat zou fijn zijn!
Toegevoegd op: juli 9, 2010
In de categorie: GAiN
1 Reactie
Henk Meerloo
augustus 13th, 2010 at 9:35 am
Geeft een goed beeld van wat er allemaal gedaan wordt. Volgens mij is het toch nauwelijks over te brengen wat het is om in zo’n situatie in zo’n land te werken.
Groetjes,
Henk
Laat een reactie achter